Er bestaan verschillende soorten hernia’s in het lichaam, maar meestal slaat de term op een discushernia in de wervelkolom. Hernia is Latijn voor breuk, discus voor schijf.

Tussen elke wervel van de ruggengraat zit een tussenwervelschijf. Zo’n schijf fungeert als schokdemper en bestaat uit twee delen: de ring of annulus en de kern of nucleus. De ring wordt gevormd door concentrische lagen bindweefsel, maar is in het midden hol. Die holte wordt opgevuld door de kern, een geleiachtige vloeistof. Een beetje zoals de vulling van een praline.

Een discushernia is een breuk in een tussenwervelschijf. Dan scheurt de ring. Het begint met een klein scheurtje, dat de vorm van de schijf niet echt verandert. Wel kun je op dat moment plotse en hevige pijn in de rug voelen, beter bekend als lumbago. Dat kan al wanneer je nog in de twintig bent.

Scheurt de ring verder in naar het centrum, dan komt een deel van de kern door de scheur naar buiten piepen. Nog een andere benaming is daarom hernia nuclei pulposi, wat verwijst naar het uitpuilen van de zachte kern. Zo’n uitpuiling kan klein of groot zijn. Is ze omvangrijk genoeg, dan duwt ze op een zenuwwortel die in haar buurt uit het ruggenmerg ontspringt, of in veeleer zeldzame gevallen op het ruggenmerg zelf.

In rug of nek
Het vaakst ontstaat een hernia in de onderrug. Dan wordt een tak van de ischiaszenuw geprikkeld, met als gevolg een ontsteking en pijn die uitstraalt tot in het been. Daarom staat die aandoening ook bekend als ischias.
Ook in de nek komen hernia’s voor: dan spreekt men van een nekhernia. Als daar een zenuwwortel geprikkeld wordt, ontstaat een uitstralende pijn in de arm.

Symptomen hernia

•  uitstralende pijn
•  tintelingen, speldenprikken of voosheid in diezelfde regio
•  uitval van functies: krachtverlies, verlies van reflexen, zelfs verlammingsverschijnselen

Rugpijn alleen is een gevolg van de slijtage aan de tussenwervelschijven.

Oorzaken hernia
Naarmate we ouder worden, verslijten onze wervels en tussenwervelschijven. Alleen gaat dat bij de een sneller dan bij de ander. Dat ligt voor 80 procent aan de kwaliteit van het bindweefsel waaruit de tussenwervelschijven gemaakt zijn. Dat is aangeboren en daar heb je zelf geen invloed op.
De overige 20 procent zijn omgevingsfactoren, zoals zwaar lichamelijk werk dat je niet rugsparend uitvoert of een zittend beroep. Daar kun je wel iets aan doen.